وكلينى ونعمانى روايت نموده‌اند كه : قرآن ظاهري وباطني دارد ، وآنچه خدا در قرآن حرام كرده ظاهرش حرام است وباطنش پيشوايان جور ودشمنان أهل بيت عليهم السّلام‌اند ، وجميع آنچه خدا در قرآن حلال كرده است ظاهرش حلال وباطنش امامان حقّند « 1 » . هفتم : وَإِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا وَاللَّهُ أَمَرَنا بِها قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ « 2 » يعنى : « چون كنند كار بسيار بد را گويند : يافته‌ايم بر اين كار بد پدران خود را وخدا ما را امر كرده است به آن ، بگو - يا محمد : - بدرستى كه خدا امر نكرده است به كار بد ، آيا افترا مىزنيد به خدا آنچه را نمىدانيد ؟ » . كلينى روايت نموده است كه : محمد بن منصور از معنى اين آية سؤال كرده از حضرت صادق عليه السّلام ، حضرت فرمود كه : آيا ديده‌اى كسى را كه بگويد خدا امر كرده است أو را به زنا وآشاميدن شراب يا چيزى از اين محرّمات ؟ گفت : نه ، فرمود : پس چيست آن فاحشة وعمل قبيح كه ايشان دعوى مىكردند كه خدا آنها را به آن امر كرده است ؟ گفت : خدا وولىّ أو بهتر مىدانند ، حضرت فرمود كه : اين آية در شأن پيشوايان جور است كه مخالفان دعوى مىكنند كه خدا ما را امر كرده است كه متابعت ايشان بكنيم ، پس خدا خبر داد كه ايشان دروغ بسته‌اند بر خدا ، واين متابعت را خدا فاحشة ناميد زيرا كه معصيتي است رسوا « 3 » .

--> ( 1 ) . كافى 1 / 374 ؛ غيبت نعمانى 144 . ( 2 ) . سورهء أعراف : 28 . ( 3 ) . كافى 1 / 373 ، ودر آنجا نامى از امام صادق عليه السّلام نيامده است .